شبکه ورزش افغانستان

هشت سال پس از انتقال قدرت

ورزش افغانستان در چه حالیست؟

روز سه شنبه هفته ی گذشته یعنی نخستین روز ماه جدی برابر با هشتمین سالگشت انتقال مسالمت آمیز قدرت در کشور مان بود، در این روز چنانچه از یک سو قدرت دولتی به رییس جمهور کرزی سپرده شد از سوی دیگر این روز سر آغازی برای نوسازی وبازسازی بسیاری از زیر بناهای کشور مان بود که در جریان دو و نیم دهه جنگ وبد بختی از بین رفته بودند.

در میان این زیر بناها ورزش نیز خود یکی از مهم مواردی بود که باید به آن توجه ی عمیق می شد، با نگاه واقعبینانه باید گفت که در بیشتر موارد ورزش افغانستان توانست از فرصت های ایجاد شده به حد کافی بهره ببرد.

ورزش افغانستان در این سال ها روند رو به رشدی را پیموده و تاکنون با سرعت بیشتر این راه را ادامه می دهد.

شاید بیان همه ی آنچه می توان آنرا افتخارات ورزش افغانستان در این سال ها خواند کاریست دشوار و این افتخارات در چنین نبشته ی کوتاه نخواهد گنجید، اما شاید اینکه ما در این سالیان شاهد ایجاد حدود چهل فدراسیون در رشته های مختلف ورزشی بوده ایم که هر کدامین از این فدارسیون ها با تلاش هایی توانسته اند جمعی از جوانان را به رشته هایی مختلف ورزشی علاقمند بسازند و راه را برای انحراف جوانان به کلی ببندند.

شاید نتوان همه ی فدراسیون های موجود را پر افتخار توصیف کرد اما بدون شک می توان گفت بسیاری از این فدراسیون ها به تناسب تلاش، توانایی مدیریت، امکانات و میزان علاقمندی مردم به همان رشته ی ورزشی، کم و بیش افتخاراتی داشته اند و سبب رشد ورزش کشور شده اند.

جمعی از این فدراسیون ها نیز با کسب دست آورد های قابل توجه در رقابت های بیرون مرزی توانسته اند پرچم افغانستان در میان کشور های جهان به اهتزاز در آورند.

در این میان می توان از افتخارات بس بزرگ رشته هایی چون تکواندو و کرکت نام برد. کسب نخستین مدال المپیکی تاریخ کشور، کسب سه مدال جهانی و چندین مدال معتبر دیگر از رقابت های گوناگون و سر انجام کسب مقام هفتم تکواندوی جهان و همچنان قهرمانی تیم های کرکت کشور در اکثریت مسابقات خارجی که این تیم در آنها شرکت کرده است، نام برد.

بازتاب این افتخارات ورزشکاران دلیر کشور مان در میان کشور های جهان به حدی گسترده بوده است که امروز با شنیدن نام ورزش افغانستان، به ویژه تکواندو و کرکت افغانستان در اذهان مردمان بسیاری از کشور های جهان تصویری از شجاعت و قهرمانی افغانستانی ها ایجاد می شود و در بسا موارد ورزشکاران این کشور ها از مقابله با افغانستان می هراسند.

افتخارات ورزش افغانستان فقط و فقط در تکواندو و کرکت خلاصه نمی شود، ورزشکاران افغانستان اعم از دختر وپسر در رشته های مختلف توانسته اند به افتخارات بیاد ماندنی دست یابند که با توجه به امکانات اندک ورزش افغانستان این افتخارات در هر حدی که باشد، ستودنی است.

اما نباید فراموش کرد که در پس پرده ی این افتخارات دست هایی بوده اند که چشم پوشی از نقش ارزنده ی آن ها کاری بجا نخواهد بود.

در نخست می توان از رسانه های ورزشی به عنوان یار و یاور صمیمی ورزش افغانستان یاد کرد، که با وجود داشتن کمی و کاستی های مشهود، نقش بس بزرگی را در ایجاد تحولات عظیم در ورزش کشور بازی کرده اند.

خبرنگاران پر تلاش کشور در این مدت با تحمل همه ی مشکلات و چالش های فراروی کار های رسانه یی در جامعه ی ورزشی افغانستان، با عزم استوار در این راه به پیش رفته اند و با بازتاب رویداد های ورزش کشور برای رشد و انکشاف این پدیده تلاش کرده اند که برای اثبات این ادعا می توان به ایجاد برنامه های ورزشی در رسانه های دیداری، شنیداری و نشر صفحات بسیار پیرامون ورزش کشور در رسانه های چاپی، اشاره کرد.

نقش جامعه ی جهانی و کشور های همکار در بازسازی افغانستان نیز در رشد ورزش کشور چشمگیر بوده است.

این کشور ها با ساخت اماکن ورزشی و همکاری فنی در  هشت سال گذشته ورزش افغانستان را به حد کافی کمک کرده اند.

ساخت جمنازیوم ورزشی سرپوشیده در کنار ورزشگاه غازی، و ساخت مجتمع ورزشی زورخانه یی از سوی جمهوری اسلامی ایران، ساخت پروژه ی اسکیتستان در ساحه یی موسوم به دهکده ی صلح در محوطه ی کمیته ی ملی المپیک از سوی کشور های دنمارک، آلمان، ناروی و کانادا،  همکاری سفارت امریکا در ایجاد و آموزش تیم باسکتبال بانوان کشور، همکاری کشور آلمان در رشد فوتبال کشور، همکاری کشور کوریای جنوبی در فرستادن دو مربی با تجربه در رشته های تکواندو و فوتبال مثال هایی از همکاری کشور های دوست افغانستان در بازسازی ورزش کشور بوده است.

بازرگانان ملی و شرکت های خصوصی نیز در این مدت با همکاری های شان در پیشرفت ورزش کشور نقش ایفا کرده اند.

این همکاری ها از یک سو به گونه ی مستقیم و با اعمار اماکن ورزشی، و تشویق ورزشکاران صورت گرفته است، به عنوان مثال می توان از بازسازی پارکینگ وسایط المپیک، بازسازی تشناب های ورزشگاه غازی، ساخت پارک در محوطه ی المپیک، ساخت جمنازیوم جودو و غیر ه موارد یاد آوری کرد که می باید از آقایان پشتونیار، حاجی صاحب نبی، حاجی صاحب توفان، حاجی صاحب کاتب به خاطر همکاری مالی در ساخت این اماکن سپاس گذاری کرد.

اما فعالیت غیر مستقیم بازرگانان ملی و شرکت های خصوصی به سرمایه گذاری روی ورزش بر می گردد.

بسیاری از شرکت ها با ایجاد تیم ها ورزشی و فراهم نمودن امکانات مناسب برای ورزشکاران این تیم ها در رشد ورزش نقش داشته اند زیرا عموماً این تیم ها بسیاری از بازی کنان تیم های ملی را جذب کرده اند و به این صورت ملی پوشان ورزش کشور می با بهره گیری از امکانات بهتر در رویداد های بیرون مرزی به نمایندگی از سرزمین شان درخشیده اند.

از سوی دیگر شرکت های خصوصی با پشتیبانی مالی مسابقات و رویداد های ورزشی در کنار تبلیغات، ورزشکاران کشور را نیز حمایت کرده اند.

پس در پایان می توان گفت هشت سال گذشته سال های پر فراز و نشیبی برای ورزش کشور بوده است که با یاری پروردگار ورزش کشور تا حدی توانسته است از فرصت های ایجاد شده بهره ببرد و ورزشکاران افغانستان با وجود داشتن مشکلات بسیار در این مدت توانسته اند تا حدودی خواسته های علاقمندان ورزش را بر آورده کنند و با ادامه ی روند رو به رشد ورزش کشور این امید واری وجود دارد، که ورزش افغانستان در چند سال آینده به یکی از قدرت های بزرگ در آسیا و حتا جهان مبدل گردد.

بخت اگر سستی کند دندان ز حلوا بشکند!

صدق پارسا

شکست! این واژه مدت هاست که با فوتبال کشور ما، پیوند ناگسستنی بسته است، حد اقل در همین دو ماه اخیر ما بار ها شاهد نتیجه نگرفتن تیم های فوتبال کشور در رده های سنی متفاوت بودیم.

از بازی های نوجوانان آسیا در مالزیا تا بازی های 19 سال آسیا در عراق و بازی های فوتبال داخل سالون (فوتسال) آسیا در ویتنام می توان شروع کرد و سرانجام اینبار رقابت های سف گیم در کشور بنگله دیش نیز نتیجه یی جز شکست برای تیم ملی کشور مان نداشت.

حضور تیم ملی فوتبال کشور در بازی های سف گیم شاید برای هر فوتبال دوست کشور کوله باری از امید ها را به همراه داشت تا شاید این تیم که از بهترین چهره های فوتبال در کشور ترکیب یافته است بتواند با کسب نتیجه یی خوب خاطرات تلخ شکست های پیاپی تیم های فوتبال ما در دوماه گذشته را از اذهان عامه پاک کند.

اما سر انجام این رویا ها نیز خیالی بیش نبودند و تیم ملی کشور مان در سه بازی انجام داده در این بازی ها هیچ امتیازی را بدست نیاورد و با رقابت های سیف گیم نیز وداع تلخ کرد.

اما با وجود باخت ما در این بازی ها، سطح کیفی نخستین دیدار تیم کشور مان با تیم هند که از سوی یکی از شبکه های تلویزیونی خصوصی بصورت زنده نشر می شد همه ی علاقمندان فوتبال در افغانستان را به حیرت انداخت.

بدون هیچ مبالغه یی می توان گفت در این دیدار تیم کشور ما در تمام بازی توپ و میدان را بدست داشت و چندین موقعیت خوب نیز بر روی دروازه ی حریف ایجاد کرد ولی شاید تقدیر به گونه یی رقم خورد که هندی ها که از قضاوت مغرضانه ی داور بازی نیز به حد کافی بهره می بردند، روی یگانه فرصت شان در بازی و آن هم روی حرکت استثنایی یک بازیکن جوان شان در آخرین دقیقه های بازی به گول برتری برسند تا داستان بازی های چلنج کپ 2008 برای هند و افغانستان تکرار شود چنانچه در آن بازی هندی ها در دقیقه 92 و روی اشتباه دروازه بان افغانستان به گول برتری رسیدند..

بازی دوم یعنی مصاف با مالدیو مدافع عنوان قهرمانی این بازی ها نیز با بازی زیبای بازیکنان کشور همراه بود و آنها توانستند تا در نیمه ی اول دروازه مالدیو را باز کنند اما در نیمه ی دوم مالدیو با فشار های بی امانش از اشتباهات خط دفاعی افغانستان نهایت استفاده کرد و به سه گول با ارزش در این دیدار رسید تا این نتیجه، بازی سوم تیم کشور مان با نیپال را به یک بازی تشریفاتی و بی تاثیر برای افغانستان تبدیل کند.

و اما بازی سوم و واپسین بازی تیم کشور مان در بازی های سف گیم 2009 بازی بود که نتیجه ی آن برای ما ارزش خاصی نداشت، این بازی در حقیقت می توانست برای افغانستان یک بازی تدارکاتی باشد که نمی توان از نقش ارزنده ی آن در زیادت تجربه بازیکنان کشورمان چشم پوشید.

هر چند پیش بینی می شد تیم کشور مان در این بازی نتیجه ی بهتری بدست بیاورد اما بر خلاف همه ی تصورات سرانجام این بازی با حساب سه بر صفر به نفع تیم ویتنام تمام شد و تیم ملی با سه شکست پیاپی از گردونه ی رقابت ها حذف شد.

ولی آنچه را در بالا ذکر کردیم در حقیقت می تواند برای آینده های فوتبال کشور مان درس های خوبی باشد.

مواردی را می توان دریافت که ادامه ی آن می تواند سطح کیفی فوتبال سرزمین مان را به مراتب بلند ببرد.

در این بازی ها ما شاهد بازی استثنایی تعدادی از چهره های فوتبال کشور مان بودیم و شاید با اندکی تفکر به این امر واقف آییم که همه ی بازی کنان تیم کشور ما که در این بازی ها در خشیده اند به یکی از محدود تیم هایی تعلق دارند که روی فوتبال سرمایه گذاری بیشتری کرده اند.

این تیم ها اکثراً به شرکت های خصوصی و بازرگانان ملی تعلق دارند که این امر می تواند نقش ارزنده ی سرمایه گذاری خصوصی را در ورزش به نمایش بگذارد .

پس با درک این مهم، مسوولان فدراسیون فوتبال کشور مان باید تلاش ورزند تا با تشویق این ورزش کاران و در مواردی قایل شدن امتیازاتی برای این تیم ها نه تنها در ادامه ی این روند نقش ایفا کنند بل بتوانند این روند را با سرعت بیشتری ادامه دهند و شرکت ها و بازرگانان بیشتری را به این امر متعاقد بسازند که سرمایه گذاری روی ورزش چنانچه از یکسو خود نوعی از بازاریابی به عنوان اصل مهم در برنامه های تجارتی است، از سوی دیگر خدمتی است به جامعه ی ورزش کشور که بدون شک بهترین راه برای رشد فرهنگ در کشور است.

کمبود نیروی جسمانی بازیکنان مشکلی دیگری است که بیشتر تیم های فوتبال کشور مان با آن روبرو هستند در این بازی ها این امر در میان بازیکنان تا حدی محسوس بود، چنانچه بیشترینه گول های که ما در این بازی ها دریافت کردیم در نیمه ی دوم به ثمر رسیدند، پس مسوولان تیم های ملی کشور مان به ویژه مسئولان تیم ملی فوتبال بزرگسالان کشور مان این امر را بیشتر از دیگر موارد در برنامه های تمرینی بازیکنان بگنجانند تا دیگر بازیکنان کشور مان در بازی ها از لحاظ نیروی جسمانی کم نیاورند و بازی های را که بدون شک شایسته پیروزی در آنند، به حریف واگذار نکنند.

مبحث بعدی می تواند نبود هماهنگی کامل میان بازیکنان باشد در بازی ها، هر چند تیم ملی کشور از لحاظ تکنیک مشکل کمتر داشتند اما بیشتر حملات ما در این بازی ها روی حرکات فردی و سرعتی تعدادی از بازیکنان ما بوجود می آمد که در نهایت با بی هماهنگی میان بازیکنان فرصت ها از دست می رفت.

پس این امر نیز می تواند تجربه یی برای مربیان فوتبال کشور مان باشد تا در تمرینات بعدی روی ایجاد هماهنگی میان بازیکنان نیز تلاش بیشتر به خرج دهند و حد اقل اجازه ند هند تیم های فوتبال کشور ما در بازی های برون مرزی، مغلوب تیم های بسیار ضعیف آسیا گردد.

حضور لژیونر ها یا بازیکنانی که در کشور های خارجی بازی می کنند، نیز می تواند برای تیم ملی کشور بسا ارزنده و مفید باشد، زیرا این بازیکنان با حضور شان در باشگاه های برون مرزی و اکثراً اروپایی تجربیات درجه اول فوتبال جهان را به عهده دارند و حد اقل حضور آنها در جمع بازیکنان تیم ملی می تواند در انتقال این تجربیات به فوتبالیستان کشور ارزنده باشد.

پس مسوولان فوتبال کشور ما این امر مهم را نیز در نظر گرفته و در بازی های بعدی تلاش کنند تا با هماهنگی بیشتر با باشگاه های خارجی لژیونر های فوتبال افغانستان را به تیم ملی دعوت کنند و فوتبال افغانستان از تجربیات درجه اول فوتبال دنیا بی بهره نگذارند.

آنچه در بالا گفته شد، می تواند به عنوان توصیه هایی برای مسوولان فوتبال کشور مطرح با شد تا از شکست در این بازی ها به عنوان یک درس بزرگ استفاده کرد و با درک نکات ضعف در بهبود وضع ورزش فوتبال کشور تلاش کرد.

هرچند می دانیم مسوولان فدراسیون فوتبال، با دلسوزی بسیار تمامی تلاش های شان را برای بهبود وضع فوتبال در کشور به خرج می دهند که امید واریم این تلاش ها فوتبال کشور را به سوی پیشرفت های هرچه بیشتر سوق دهد و راهی برای رسیدن افغانستان به افتخارات بزرگ در فوتبال آسیا و جهان باشد.

و تلاش گردد تا با افزایش ظرفیت ها تیم ملی کشور مان، که متشکل از بازیکنان مستعد و شایسته است، یکی از مدعیان قهرمانی سیف گیم 2010 باشد.

سلطان ورزش ها را درگير چالش نكنيد!

ش مصدق پارسا

بيداد 7 ساله ي فساد در فدراسيون فوتبال!

چه کسی پاسخگو است؟!

ش مير علي اصغر اكبرزاده

• مسئولیت نوشته به دوش نویسنده است.

ورزندگی: